Emerytowani pracownicy ZKŚ

prof. dr hab. inż. arch. Miron Sikorski (25 marca 1925 – 12 sierpnia 2009)

Wydział Architektury pożegnał w dniu 17 sierpnia 2009 Profesora dr hab. inż. arch. Mirona Sikorskiego, który został pochowany w Ziemi Kieleckiej, tam, gdzie czuł się najlepiej i gdzie zawsze należał swym sercem. Służył jej także swoją wiedzą i talentem. Był autorem licznych projektów wykonanych na rzecz kościołów w macierzystych stronach, a przede wszystkim głównym projektantem planu zagospodarowania Świętokrzyskiego Parku Narodowego wraz z otuliną, który w 1983 roku został uhonorowany Nagrodą Zespołową Ministra Budownictwa i Infrastruktury.

Życie zawodowe związał jednak głównie z Wrocławiem i Dolnym Śląskiem. Był absolwentem Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej, wychowankiem wybitnego urbanisty profesora Tadeusza Wróbla. Pod jego kierunkiem rozpoczął pracę naukową w Katedrze Urbanistyki, współpracując z tak uznanymi autorytetami, jak profesor Władysław Czarnecki z Poznania. Doktorat, habilitacja, stanowisko zastępcy dyrektora Instytutu Architektury i Urbanistyki – to kolejne szczeble kariery, która w 1971 roku doprowadziła wówczas jeszcze docenta Mirona Sikorskiego do stanowiska kierownika Zakładu Struktur Usługowych Osadnictwa. Zakład był Jego dziełem autorskim, budowanym przez lata od małego trzyosobowego zespołu do silnej dziesięcioosobowej grupy pracowników, jaką po sobie zostawił. Wśród nich kilku doktorów wypromowanych pod kierunkiem Profesora – jego najbliższych współpracowników i wdzięcznych wychowanków.

W pracy naukowej wyróżniało Go przywiązanie do ziemi. Rozumiał ją i kochał, dumny ze swoich wiejskich korzeni. Szukał tematów związanych z ochroną ginących krajobrazów, z kształtowaniem sieci usług na potrzeby wypoczynku i rekreacji. Jednym z ważniejszych opracowań Profesora była koncepcja zagospodarowania pasma turystycznego: Kowary -Karpacz – Szklarska Poręba – Świeradów Zdrój, gdzie wykazał swoje zrozumienie procesów transformacji, wskazując możliwości rozwoju społeczno-gospodarczego z jednoczesnym zachowaniem przyrodniczych i kulturowych walorów terenu. Ten coraz silniejszy rys krajobrazowy w profilu badawczym Profesora i jego zespołu doprowadził w roku 1985 do zmiany nazwy zakładu na Zakład Kształtowania Środowiska. Odtąd kojarzono Go z tym właśnie kierunkiem, przyjaznym dla Ziemi i ludzi, a dowodem uznania dla osiągnięć naukowych i dydaktycznych na tym polu stał się tytuł profesora zwyczajnego, nadany przez Prezydenta Państwa.

Wspominając Profesora Mirona Sikorskiego można by przytoczyć jeszcze wiele danych: Był odznaczony: Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskiej, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej, zdobył liczne nagrody i wyróżnienia w konkursach urbanistycznych, czynnie działał we Wszechnicy Polskiej Akademii Nauk, w Polskim Klubie Ekologicznym, angażował się w polityczne życie kraju. Te fakty nie mówią jednak zbyt wiele o Profesorze jako człowieku: o jego skromności, życzliwości, o jego poczuciu humoru. Lubił opowiadać dowcipy, śmiać się, dzielić się swoimi myślami. Taki pozostanie w naszej pamięci.